Moje hobby

Samba

Historia

Samba jest narodowym tańcem Brazylii i ma dwie odmiany – ludową, tańczoną w grupach oraz towarzyską – wykonywaną w parach. Jej pierwowzorów szuka się najczęściej w rytmach i pieśniach niewolników afrykańskich.

Nazwa pochodzi od afrykańskiego słowa semba, które określa taniec charakteryzujący się gwałtownymi ruchami ciała, połączonymi z wybijaniem rytmu nogami i solowym tańcem w środku grupy. 

Dziś samba nadal jest synonimem Brazylii. Do słynnego karnawału w Rio de Janeiro Brazylijczycy przygotowują się przez cały rok, uczęszczając do specjalnych szkół. W Europie samba pojawiła się w 1914 roku w swojej odmianie towarzyskiej i od razu zyskała duże powodzenie.

Krok podstawowy (partner)

1.    Prawa noga w przód
2.    Lewą nogę dostawić do prawej nogi
3.    Prawa noga – krok w miejscu

4.    Lewa noga w tył
5.    Prawą nogę dostawić do lewej nogi
6.    Lewa noga – krok w miejscu

Charakter tańca

Samba to taniec latynoamerykański, bardzo skoczny, bardzo szybki i wymagający dużej przestrzeni. Charakterystycznymi jej elementami jest sprężysty ruch ciała uzyskany przez zginanie i prostowanie kolan, a także ruch bioder. Samba nazywana jest często tańcem kochanków -  jest w niej bardzo dużo ruchów intymnych, wyrażających uczucia.

Technika

Wszystkie kroki (z wyjątkiem tych o wartości rytmicznej ¼) tańczymy z podeszwy na całą stopę. We wszystkich figurach podstawowych dwa razy zginamy kolana i dwa razy je prostujemy. Należy pamiętać o tym, by ruch bioder nie przenosił się na ramiona i głowę. By zwiększyć dynamikę tańca, ciało powinno być lekko pochylone do przodu. Samba ma trzy zasadnicze podziały rytmiczne i dwa sposoby tańczenia - dwukrokowy i trzykrokowy.

Postawa


Partnerzy powinni znajdować się w nieznacznej odległości od siebie, partner obejmuje tancerkę prawą ręką. Oprócz postawy zasadniczej występuje też pozycja otwarta - gdzie trzymanie odbywa się jedynie jedną ręką.

Figury

Krok w obrocie, obrót partnerki pod ręką, whisk od lewej, whisk od prawej, samba walk, side samba walk, botafogos, volta

Tempo

50 - 52 takty na minutę

Takt

2/4

Zapraszam na filmik 

 

CHA CHA

Historia
 
Cha cha cha to taniec z grupy tańców latynoamerykańskich o stosunkowo krótkiej historii. Cha cha wywodzi się z rumby i mambo, a do jej powstania przyczyniły się wpływy, jakie na kubańską muzykę taneczną wywarł jazz i swing, a zwłaszcza akcentowana „odbitka” – off beat. 

Od początku lat 50. XX wieku zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i w Europie tańczono już ten nowy, inspirowany jazzem taniec. Ostatecznie jego zasady ustalono w 1953 roku.

Krok podstawowy (partner)

1.    Prawa noga w bok
2.    Lewą nogę dostawić do prawej
3.    Prawa noga - krok w miejscu
4.    Lewa noga w bok
5.    Prawą nogę dostawić do lewej

6.    Lewa noga w bok
7.    Prawą nogę dostawić do lewej
8.    Lewa noga – krok w miejscu
9.    Prawa noga w bok
10.  Lewą nogę dostawić do prawej

Charakter tańca

Cha cha to taniec dynamiczny i wyrazisty, stosunkowo trudny do opanowania. Charakterystycznymi cechami tego tańca są energiczne ruchy ciała oraz wyprostowane nogi. Cha cha jest bardzo kokieteryjna. 

Technika

Wszystkie kroki cha chy stawia się z podeszwy na całą stopę, a stopy kieruje się do parkietu.

Postawa

W postawie zasadniczej tancerz i tancerka ustawiając się w nieznacznej odległości od siebie, naturalnie wyprostowani. Oprócz postawy zasadniczej, zbliżonej do innych tańców latynoamerykańskich, w cza chy występuje pozycja otwarta, promenada i promenada odwrotna. 

Figury

Cha cha składa się z około 20 figur podstawowych i niezliczonej ilości wariacji opartych na nich. Wiele figur pochodzi z rumby. Najpopularniejsze figury to:  close Basic, open Basic, fan, hockey stick, new york, spot turn, hand to hand, under arm turn, natural top, close hip twist, alemana, open twist hip, Turkish towel.

Tempo

30 - 32 takty na minutę

Takt

4/4

Zapraszam na filmik

 Rumba

Historia
 
Rumba, podobnie jak inne tańce Ameryki Łacińskiej, powstała pod wpływem rytmów pierwszych niewolników afrykańskich. Początkowo rozwijała się głównie na Kubie, w swojej odmianie ludowej, i była tańcem bardzo erotycznym, przepełnionym gwałtownymi i wijącymi się ruchami bioder i całego ciała. Na Kubie tańczy się też liczne odmiany rumby towarzyskiej, różniące się głównie tempem). 

W Europie rumba pojawiła się pod koniec lat 20. XX wieku. W Paryżu demonstrowała ją wtedy grupa kubańskich tancerzy. Początkowo taniec nie podobał się, był uważany za zbyt egzotyczny. Szybko spodobał się natomiast w Stanach Zjednoczonych. 

Rozwój rumby towarzyskiej wiąże się z postacią słynnego londyńskiego nauczyciela tańca Pierre Laffite’a.  W latach 30. i 40. doszło do sporów o ustanowienie jednego sposobu tańczenia rumby, która doczekałasię ówcześnie kilku odmian (europejskiej, amerykańskiej, kubańskiej). Ostatecznie za obowiązującą na turniejach uznano rumbę kubańską. Mniej wprawni tancerze tańczą uproszczoną odmianę kroków – tzw. Rumbę square.

Krok podstawowy (partner)

1.    Obciążyć prawą nogę.
2.    Lewa noga w przód
3.    Powrót na prawą nogę
4.    Lewa noga w bok

5.    Obciążyć lewą nogę
6.    Prawa noga w tył
7.    Powrót na lewą nogę
8.    Prawa noga w bok

Charakter tańca

Rumba nazywana jest tańcem miłości, to taniec całego ciała. Jego charakterystyczną cechą jest boczny, zmysłowy ruch bioder. W rumbie dominuje partnerka, która powinna być kusząca, uwodzić tancerza. Partner natomiast powinien ją prezentować,  ale tak naprawdę samodzielnie prowadzić.

Technika

Kroki w rumbie stawiane są na całe stopy, tańczy się cały czas na tym samym poziomie, bez dodatkowych unoszeń i opadań, za to z charakterystycznym ruchem bioder. Rumba jest tańcem statycznym tańczonym praktycznie w miejscu.

Postawa

Postawa tancerzy powinna być wyprostowana, głowy uniesione do góry, ciężar ciała spoczywa na całych stopach. 

Figury


Najważniejsze figury w rumbie to: obroty, New York, hand to hand, spot turn i inne.

Tempo

28-32 taktów na minutę

Takt


4/4

Zapraszam do obejrzenia filmiku:

 Paso doble

Pochodzenie
 
Pasodoble jest tańcem pochodzenia hiszpańskiego i ma oddawać walkę byków, atmosferę corridy. Partner występuje w roli toreadora, a partnerka odgrywa rolę byka.

Krok podstawowy (partner)

1.    Prawa noga w bok
2.    Lewą nogę dostawić do prawej nogi
3.    Prawa noga w bok
4.    Lewą nogę dostawić do prawej nogi

Charakter tańca

Ponieważ taniec obrazuje corridę, to często składa się z dwóch części, z których pierwsza przedstawia wejście na arenę, a druga – samą walkę. Taniec ma marszowy rytm, charakteryzuje się narastającym napięciem. Jest bardzo widowiskowy, wymaga wczucia się i umiejętności aktorskich. 

Technika

Kroki paso doble można stawiać na kilka sposobów – wyróżniamy kroki marszowe, boczne, tak zwane „małe” kroki w przód i w tył, akcentowane kroki w miejscu. Stosuje się opadania i unoszenia.

Postawa

Paso doble tańczy się w kilku pozycjach: pozycji zasadniczej, pozycji promenady, trudniejsze elementy tańczone są także osobno. W pozycji zasadniczej partnerzy ustawiają się naprzeciw siebie, wyprostowani, stykają się biodrami. Postawa w paso doble ma wyrażać dumę, dlatego wysoko unosimy głowę, naprężamy się.  Trzymanie jest naturalne – partner obejmuje partnerkę prawym ramieniem, a dłoń umieszcza na jej lewej łopatce.

Figury

Między innymi: appel, chasse, whisk, pique.

Tempo

58-62 takty na minutę

Takt

2/4
 
Zapraszam do obejrzenia filmu
 
 
JIVE
 
Historia

Na początku XX wieku rozpoczęła się rewolucja taneczna. Zainicjowała ją młoda generacja, zmęczona techniką taneczną opartą na zasadach tańca klasycznego. 

Początek XX wieku to okres, kiedy tańcem zainteresowały się niższe klasy. Wtedy to Ameryce Północnej pojawiły się dwie pierwsze odmiany tańca nowoczesnego, two step i one step. Najważniejsze dla obu było powiedzenie „go as you please” – „tańcz, jak Ci wygodniej”. Rewolucji tanecznej towarzyszyła zmiana upodobań muzycznych – pojawił się ragtime, a potem jazz. Przez wiele lat nowoczesne tańce nazywano więc jazzowymi.

W późnych latach 30. w Europie pojawił się swing, a potem jego następca – jitterbug. Ten rodzaj muzyki znalazł odbicie taneczne – w nowym stylu charakteryzującym się ekspresyjnymi ruchami i akrobatycznymi rewolucjami. 

Konserwatywne klasy wyższe długo nie mogły się pogodzić z modą na tak ekscentryczną formę taneczną. Dlatego stworzono „salonową” wersję jitterbuga – usunięto akrobacje, ale pozostawiono specyficzny rytm. W 1944 ogłosił jej zasady angielski nauczyciel tańca Victor Silvester, a nowy taniec nazwano jive.

Krok podstawowy (partner)

1.    Prawa noga w tył
2.    Powrót na lewą nogę

3.    Prawa noga w bok
4.    Lewą nogę zbliżyć do prawej
5.    Prawa noga w bok

6.    Lewa noga w bok
7.    Prawą nogę zbliżyć do lewej
8.    Lewa noga w bok

Charakter tańca

Jive jest tańcem bardzo szybkim i dynamicznym. Charakterystycznymi cechami jive'a są szybkie kopnięcia oraz elastyczne akcje jazzowe. Istnieją trzy style tańczenia jive’a – ich wybór jest uzależniony od tempa, w jakim grany jest utwór muzyczny. 

Technika

Tańcząc jive'a należy mieć ciężar ciała z przodu. Kroki jive'a stawiamy na podeszwie. Całe ciało powinno być możliwie najbardziej rozluźnione. 

Postawa

W postawie zasadniczej tancerze powinni być wyprostowani, stojąc w lekkiej odległości od siebie. Tancerz obejmuje partnerkę prawym ramieniem. Połączone ręce partnerów znajdują się nieco niżej niż w innych tańcach.

Figury

Najbardziej charakterystycznymi krokami i figurami jive'a są między innymi American Spin, Fall Away Rock oraz Chasse.

Tempo

32-48 taktów na minutę

Takt

4/4
 
 


Dodaj komentarz






Dodaj

© 2013-2017 PRV.pl
Strona została stworzona kreatorem stron w serwisie PRV.pl